I mjuku stofa, oskopna druslur er sýnd fyrir miklum hesti. THegar hans hermavidd, hronn og styrkur eru til thess ad thurfa ad sýna sig, bitar hun og bidur um fjolskyldu, en hun er ekki hýst. Hesturinn, ohrein a thvi ad styrkja sig, tekur hana med ofbeldi, their hluti af thessum ad fjarlaegja hennar, og hvernig adur fyrir allar adgerdir hans eru ounnodlega og ofridlegar. Hun sameinar ser vid thvi, og likama hennar er leikthatta fyrir hestisins bestialilegum astridu. THott hun skridni, lika their af gledi, en astaedu og heill er af hverju ad lidanum theim a medan haetturinn flýtir eins og thad gaeti ekki verid fljotlegra og ovaentara til thess ad lata hana bera einkenniskirinn af thessum tilgangi.